Bijna met pensioen!

Vier jaar werkte Hugo van der Geest bij een andere aannemer, voor hij bij zijn vader en oom in de zaak ging. Zesendertig jaar mocht hij – samen met zijn neef Jan – aan het roer staan van Bouwbedrijf Van der Geest. Nu is het tijd voor zijn pensioen. Hugo kijkt terug op veertig jaar bouw.

‘In die eerste jaren bij die andere aannemer heb ik de meeste fouten gemaakt,’ vertelt Hugo lachend. ‘Hoewel de meningen daarover verdeeld zijn, ha ha. Dat ik de bouw in zou gaan werd, toen ik naar de mts ging, min of meer van mij verwacht. Het gebaande pad, we woonden tenslotte bij het bedrijf. Als kind scharrelde ik daar al rond en dacht ik dat ik nuttig was. Achteraf liep ik natuurlijk alleen maar in de weg.’

Penibele situatie
Veertig jaar bouw is veertig jaar herinneringen. Hugo denkt terug aan de strenge winters uit zijn begintijd. ‘Dat is het meest veranderd, er waren nog echte winters met vorstverlet. Ook de werkzaamheden zijn veranderd, de bouw was echt slopend. Dankzij de Arbo is daar gelukkig verandering in gekomen. Het is veel beter geregeld voor de werknemer, met vrije dagen, een vierdaagse werkweek, zorgverlof … Je moet er hard aan werken om personeel te hebben en te houden en het is lastig om iedereen tot zijn pensioen fit te houden, in de bouw.’ Een herinnering die Hugo niet snel vergeet is een penibele... ‘Een van onze beste vakmensen, toen hij in dienst kwam. We zouden samen een klusje doen: een balkonhek plaatsen op een verdieping. Het had niks gescheeld of we vielen er allebei, met hek en al, vanaf. Daar word ik nog vaak aan herinnerd. Ons werk is niet altijd zonder risico: ik ben toch elke dag weer blij als iedereen na de klus weer gezond en wel terug naar huis fietst.’
 

“Ik ben heel wat kermissen door het tunneltje gelopen, ook dat hebben we gebouwd.”

Trots
In al die jaren zijn er heel wat projecten van Bouwbedrijf Van der Geest waar Hugo trots op is. ‘We hebben best veel werken gemaakt,’ vertelt hij. ‘Als ik denk aan Tech Campus De School, dan ben ik daar het meest trots op. Hoe we deze opdracht voor elkaar hebben gekregen binnen de gevraagde planning én budget. Mooi dat we dát kunnen, het was best een uitdaging. Als ik door de gemeente rijd, zie ik meer projecten waar we trots op kunnen zijn. Tussen Kaag en Braassem in Nieuwe Wetering, de Pannenkoekenboerderij in Oud Ade. Wist je dat de hele hoek in Roelofarendsveen, waar de pizzeria zit en Eetcafé Punt ook door ons is gebouwd? Als ik aan een echt bijzonder project denk, is dat het tunneltje onder de Alkemadelaan, van de Populierenstraat naar de parkeerplaats bij E.M.M. ’21. Ik ben heel wat kermissen door dat tunneltje gelopen, dan denk ik nog altijd aan hoe dat tijdens de bouw ging. Uiteraard is dat gebeurd voor mijn tijd, door mijn vader en oom, we bestaan tenslotte al meer dan honderd jaar.’

Kom in de bouw!
Een van de grote ondernemersproblemen in de bouw vindt Hugo dat je pas aan iets kunt beginnen als de opdracht binnen is. ‘Je kunt niet denken: laten we alvast iets voorbereiden of we maken alvast dit of dat. In de bouwcrisis konden we de mensen daardoor niet aan het werk houden en was alles wat we hadden opgebouwd in no time verdampt. Dat deed heel zeer. Nu lijkt het niet op te kunnen, door woningtekort wordt er zoveel gebouwd. Ik zie geen reden waarom het nu in elkaar zou storten. De transitie naar duurzaamheid, die nog steeds in de kinderschoenen staat, is een uitdaging voor de bouw. Tja, kon je vooraf maar bedenken wat er in de toekomst gebeurt. Maar ga je dan nog ondernemen?’ Als er iets is dat Hugo jonge mensen mee wil geven is het dat ze de bouw in móéten gaan. ‘Doe het! Ik zie steeds meer mensen achter een computer ongelukkig zijn. Je maakt werken waar je tot in lengte van dagen trots langs kan fietsen, wat je maakt gaat zeker een generatie mee. En buiten werken? Het is net als met kamperen: het regent nooit de hele dag. Er is geen slecht weer, er is alleen slechte voorbereiding.’

Andere baan?
Met open vizier gaat Hugo zijn eigen toekomst tegemoet. Per 1 januari 2026 komt er een lege agenda op hem af. ‘Misschien ga ik wel niks doen,’ vertelt hij. ‘Misschien ga ik weer werken. Wat ik zeker niet ga doen, is die jongens van Van der Geest in de weg lopen. Ik heb expres nog geen vastomlijnd plan gemaakt, dat heb ik mijn hele leven moeten doen. Tijd voor mijn omgeving, voor mijn kinderen, voor mijn vriendin, ik zie het allemaal wel. O ja, ik heb wel al een andere baan: de golfbaan. Ik hoop daar vaak op te vinden zijn.’